چه چیزی در موسیقی و ترانه های محسن نامجو هست که می گویند صاحب سبک است یا باب دیلن ایران است؟
نامجو از سازهای سنتی استفاده می کند و راک می نوازد و می خواند. نه راک ِ خالص، موزیکی تلفیقی. اما او حس ِ بنیادین ِ موزیک ِ راک را دریافته و همین کارش را از تقلیدهای بی مایه ی این روزگار که تنها تلاش می کنند تا ادای خواننده های راک را دربیاورند متمایز می کند. خیلی ها معتقدند که نامجو در موزیکش زیاد هوچی گری به راه می اندازد؛ اما عزیز ِ من نباید فراموش کرد که این عصیان و رو حرف زدن و جنون جزء جدانشدنی و مایه ی اصلی ِ موزیک ِ راک است. و از قضا این جنون ِ عالیقدر ِ سنت ِ راک چیزی ست که نامجو به خوبی آن را دریافته و در حال و هوایش زندگی می کند.
مشخصهٔ آثار نامجو «تلفیق» است: تلفیق سبکهای مختلف موسیقی ایرانی و خارجی و تلفیق اشعار کلاسیک با شعرهایی که خود میسراید. در موسیقیهای او گوشههایی از سبکهای راک، سنتی، بلوز، جاز و محلی به گوش میرسد. از شعرهای مولوی، حافظ و جامی گرفته تا شاملو و براهنی در آثار او به گوش میرسد که گاهی عباراتی کوچهبازاری در میان ابیات آنها اضافه شده است. او در این باره میگوید: «تلفیق از نظر من اپیدمی زمانهاست. تلفیق موسیقیایی دو شکل دارد، یکی تلفیق ابزار است، مثلاً قرار دادن گیتار در برابر سهتار که چیز جدیدی نیست؛ و دیگری تلفیق گام که تا به حال کمتر در موسیقی ایران به آن پرداخته شده، مثلاً کافیست که دو نت از دستگاه شور حذف شود تا به گام بلوز برسیم.»
