زنان در جامعه ما مشتاق دوچرخه سواری هستند. ولی متاسفانه شاید امکانات و برنامه ریزی ها تا کنون جوری نبوده که به این اشتیاق آن چنان که باید و شاید پاسخ داده شود. چند سال پیش بود که انجمن دوچرخه سواری پروانه سبز، طرح پایلوت خود را در شهرک صدرا و اکباتان آغاز کرد. این طرح در قالب همکاری با برنامه توسعه و عمران سازمان ملل (UNDP) انجام می شد. طی برنامه های از پیش تعیین شده این انجمن گروهی از مردان وزنان دوچرخه سوار به شکل نمادین در بخش هایی از شهر دور می زنند تا پیام حمایت از محیط زیست با تاکید بر استفاده از دوچرخه را تبلیغ کنند.
جالب اینجاست که به نقل از علیرضا عباسی صادق دبیر اجرایی انجمن دوچرخه سورای پروانه سبز بیش از 70 درصد افرادی که برای عضویت در کانون مراجعه کرده اند، خانم ها بوده اند. شاید به این خاطر که غالباً دوچرخه سواری به دلایل عرفی برای بانوان محدود بوده و آنها میدانند که در قالب کار گروهی می توان برداشت و نگاه های اشتباه را در این زمینه حل کرد. یعنی دوچرخه سواری گروهی بانوان را می توان سر فصلی برای آغاز منسجم دوچرخه سواری آنان دانست. وقتی خانم های آموزش دیده و آگاه همراه گروه در اقدامات نمادین شرکت می کنند، این موضوع خودش بار مثبت دارد، هم برای شهروندانی که زنان فعال و دوچرخه سوار را میبینند و هم برای مسوولان. بدین ترتیب دوچرخه سواران حرفه ای هم بی نصیب نمی مانند.
فریده نیسیان، کارشناس ورزش بانوان با سابقه چندین و چند ساله حضور در عرصه ورزش زنان درباره مشکلات پیش روی زنان دوچرخه سواری که در سطح حرفه ای فعالیت می کنند می گوید: مشکلات فراوانی پیش روی این زنان دوچرخه سوار قرار دارد به طوری که گزارش های رسیده نشان می دهد در برخی از استانها، مانع از تمرین دوچرخه سواران زن میشوند. مثلا در شهر اصفهان برای زنان دوچرخه سوار مشکلات زیادی وجود دارد. در یزد نیز مشکلاتی برای زنان دوچرخه سوار ایجاد کرده اند. در کنار مشکلاتی که برای زنان ورزشکار در این رشته پیش می آید فکر می کنم باید تلاش نهادمندی صورت گیرد تا دوچرخه سواری زنان جا بیافتد.
