سبد بافی یکی از رشته های ظریف صنایع دستی است که از زمانهای دور و دراز در ایران رواج داشته است. در گذشته های نه چندان دور که هنوز خبری از ظروف پلاستیکی و فلزی و... نبود برای نگهداری مواد غذایی وسبزیجات و میوه ها از سبدهای دست باف استفاده میشد به طوریکه مواد خود را داخل سبد میگذاشتند و جایی آویزان میکردند.
در ایران این هنر مخصوص یک شهر یا استان نمی باشد و می توان گفت در سراسر کشور وجود داشته و هنوز کم و بیش وجود دارد اما در مواد ومصالح استفاده شده وطرز بافت تفاوتهای زیادی وجود دارد. به عنوان مثال در شمال کشور که ساقه برنج بیشتر در دسترس است از آن برای بافت سبد استفاده میکردند و در مناطق جنوبی کشور و جاهایی که نخل خرما میروید از برگ نخل برای سبد بافی استفاده میشده و هم چنین در نقاط مرکزی وکویری کشور که نه از نخل خبری هست و نه از برنج از ساقه گندم استفاده میشده است.در مناطق مرکزی و در روستاها که دامپروری رواج داشته بیشتر از این سبد ها برای نگه داری کشک استفاده میشده و به آن کشکدان میگفتند.نوع بافت سبد هم در هر جایی متفاوت بوده و در بعضی نقاط از روش تار وپود برای بافتن سبد استفاده میشده و در بعضی جاهای دیگر از روش پیچشی استفاده میشده.
در حال حاضر سبد بافی بیشتر در شمال ایران رواج دارد. به طور دقیق یکی از مهدهای این هنر شهرستان آستانه اشرفیه است که هنوز بسیاری از کارگاههای آن فعال و مشغول کار است. یکی از مشکلات این صنعت فصلی بودن آن است به طوری که در طول سال فقط در چند فصل که رواج دارد.
